ΣΧΙΝΕ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ

ΣΧΙΝΕ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ

Είμουν μικρός πολύ μικρός

σαν πρωτογνωριστήκαμε

και στου σπιτιού σου την αυλή

σαν πρωταγκαλιαστήκαμε.

Με έφερε ο πατέρας μου

τον κήπο σου να ησιάσω

και απο τα χόρτα τα άγρια

να τον ξεχορταριάσω.

Μου έδωσαν το κεντητήρι

να τρυπάω το κορμάκι σου

απο άκρια σε άκρια

κι εσυ δεν μίλαγες, δεν φώναζες

παρά μονάχα έκλεγες

με διαμαντένια δάκρια.

Έμιαζα σαν εκτελεστής

με το όπλο μου στο χέρι

καθε βδομάδα μια φορα

όλο το καλοκαίρι.

Tα δάκρια σου μάζευα

πάνω απο το χώμα ενα –ενα

σαν θησαυρό ανεκτίμητο

να μην χαθεί κανένα.

Τα πλείναμε τα καθαρίσαμε

και για αργύρια πολλά

σαν τον Χριστό

σε άλλους τα πουλήσαμε.

Τώρα που πέρασαν τα χρόνια

είλθα πάλι να σε βρώ,

οχι να σε κεντήσω,

μα να σε ευχαριστήσω

που έμεινες και με περιμένες

σχίνε, καλέ μου φίλε.

Σταμάτης Στεφανάκης

ΑΪ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΑΪ  ΓΙΑΝΝΗΣ

Θεέ μου τι μεγάλη ησυχία

τι ομορφιά και τι γαλήνη,

είνε αληθινή ευτυχία,

αυτός ο τόπος που σου δίνει.

Βγήκαν πάλι τα βαρκάκια

για να ρίξουν παραγάδι,

να μας φέρουν τα ψαράκια

σαν γυρίσουνε το βράδι.

Καπετάνιοι δίχως μούτσους

με παρέα το φεγγάρι,

ρίχνουνε συρτή για λούτσους,

και ψαρεύουν καλαμάρι.

Στου Άϊ Γιάννη το λιμανάκι

δίχως έγνιες και σκοτούρες,

κατεβάζουμε το ουζάκι

με μεζέ μας τις τσιπούρες.

Σταμάτης Στεφανάκης

ΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΚΑΔΡΟ

῏῏῏ ΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΚΑΔΡΟ ῏῏῏

Στον τοίχο του γραφείου μου

ένα κάδρο ξεχασμένο,

τόσα χρόνια καρτερικά,

στην ίδια θέση έχει μείνει κρεμασμένο.

Είχε στραβώσει κι᾽ έγερνε

και πήγα να το ισιάσω,

και όλα όσα έγραφε

ξανά να τα διαβάσω.

Με μεγάλα γράμματα έγραφε,

ΣΧΟΛΗ ΕΦΕΔΡΩΝ ΑΞΙΟΜΑΤΙΚΩΝ,

του αποφοιτηρίου μου από την σχολή

ήταν το πιστοποιητικόν.

Κάπου στην άκρη του χαρτιού

η ημερομηνία έλεγε 1969 23 Φλεβάρη,

πώς πέρασαν σαράντα χρόνια ολόκληρα

και δεν πείρα χαμπάρι;

Ίσως να μην το κατάλαβα

πώς πέρασαν τα χρόνια,

γιατί ποτέ δεν ξέχασα

τι τράβηξα καψώνια.

Αγίους μας ονόμαζαν,

πόναγαν τα νεανικά μας τα κορμάκια,

αφού στα γόνατα ανεβαίναμε

τα περιβόητα, τα δύο αοράκια.

Μου θύμισε όμως και κάτι άλλο,

που όμως δεν θέλω να το πώ,

μόνο για μένα το κρατώ

σαν μυστικό μεγάλο.

Σταμάτης Στεφανάκης