ΣΚΙΝΟΣ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΤΑ ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΩΤΑΚΙΑ

ΣΚΙΝΟΣ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΤΑ ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΩΤΑΚΙΑ

Κάτω στον Άγιο Γιάννη

κάτω στην Μονολιά

δυό Καλλιμασιωτάκια

εχτίσανε φωλιά.

Το πράσινο του σκίνου

της θάλασσας το μπλε

πώς ταίριαξαν τα δυό τους

τι να σας πώ καλέ.

Αέρας φαγητό τους

μαστίχα μυρουδιά

η θάλασσα νερό τους

κρεββάτι η αμμουδιά.

Κάτω στον Άγιο Γιάννη

κάτω στην Μονολιά

δυό Καλλιμασιωτάκια

εχτίσανε φωλιά.

Και μες την όμορφη βραδιά

την φεγγαρολουσμένη

μ῾ αιώνιους όρκους δέθηκαν

᾽᾽Για πάντα ενωμένοι᾽᾽

Όταν χαράζει την αυγή 

πανσέληνος το βράδυ

παραδισένια χρώματα

φωτίζουν το σκοτάδι.

Παρέα τους δυό γλάροι 

με κάτασπρα φτερά

το φωτεινό φεγγάρι

ασήμι στα νερά.

Φύλα τα Παναγιά μου 

τα δυό παιδάκια σου

φύλα τα Άγιε μου Γιάννη

τα χωριανάκια σου.

Κάτω στον Άγιο Γιάννη

κάτω στην Μονολιά

δυό Καλλιμασιωτάκια

εχτίσανε φωλιά.

Στάμος Στεφανάκης

ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΑ ΜΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΝΩ

ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΑ ΜΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΕ ΞΕΧΝΩ

Πολλά χρόνια μακριά σου

έξω από την αγκαλιά σου

Καλλιμασιά μου αγαπημένη

στην καρδιά μου σε έχω φυλαγμένη.

Αχ χωριό μου αγαπημένο

χρόνια τώρα περιμένω

πότε πάλι θα γυρίσω

και το χώμα να φυλίσω.

Όσο είμε μακριά σου

έξω από την αγκαλιά σου,

σε θυμάμαι και δακρύζω

κι᾽όλο γύρω σου γυρίζω.

Περνώ μιά μιά της γειτονιές

τα σοκάκια, τα στενά, και της γωνιές,

θυμάμαι σπίτια και ανθρώπους,

μαχαλάδες, περιφέρειες, και τόπους.

Στην Πνιγούρα το σχολείο

μέσα στον γιαλό ένα πλοίο,

στον Άγιο Μιλιανό τα λιλαδάκια

στον Ανέμωνα για λαλαδάκια.

Στα Λαγκάδια το αμπέλι

στο Χριστό ο ταβλάς με το παστέλι,

στον σελέπερο τα σύκα

στην Ρουσά για την κατσίκα.

Στα πηγάδια σύκλες και μπετόνια

στην Αγιά Ερήνη, μπίλιες και τσιτώνια,

ποδόσφαιρο, για το παιχνίδι του αιώνα,

μέσα στου γιατρού, τον αμυγδαλεώνα.

Kallimasia@aol.com

Η ηλεκτρονική διεύθυνσής μου

Τα καλοκαίρια;

Καλλιμασιά η κατεύθυνσις μου!

Σταμάτης Στεφανάκης

ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ

ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙ

Ήταν στου Οκτώβρη την αρχή,

σκοτείνιασε η μέρα,

ο ουρανός δάκρυσε

και άρχισε η βροχή.

Τα χελιδόνια φεύγουν,

βγήκαν οι γλάροι στην στεριά,

μούσκεμα ο ζευγολάτης,

οργώνει τ´άλογο με βιά.

Κάτω από τα δέντρα δειλά

σηκώνουν κεφάλι μανιτάρια,

και στου δρόμου την τραφιά 

σαλιαρίζουν σαλιγκάρια.

Πέφτουν στο κενό 
απ᾽ τα κλαδιά τα πρώτα φύλλα,

και το βρεγμένο ξερό χώμα μύρισε,

Ω! Τι ανατριχίλα.

Σταμάτης Στεφανάκης

ΜΥΛΟΣ

Ο ΜΥΛΟΣ

Μύλε άρχοντα του λόφου

μέ την άσπρη φορεσιά σου,

την φτιαγμένη από πέτρα

και τα δώδεκα πανιά σου,

που κρατημένα απ᾽τα χεράκια

χόρευαν ξέφρενο χορό,

στο τραγούδι που φυσούσε

ο αέρας με θυμό,

παρέσυραν και την μεγάλη πέτρα

που όλο χαρά κι᾽όλο καμάρι,

μπείκε μέσα στον χορό

αγκαλιά με το σιτάρι.

Τα πανιά σου τα φουσκωμένα

σαν της βάρκας στον γιαλό,

μου έχουν αφήσει μιά εικόνα,

που δεν σβήνει απ᾽το μυαλό.

Σταμάτης Στεφανάκης

Ο ΚΡΥΦΤΟΣ

Ο ΚΡΥΦΤΟΣ

Στο ντουβάρι το χτιστό

από πέτρα κι από χώμα,

παίζαμε παιδιά κρυφτό

στης νυχτιάς το μαύρο χρώμα.

Με τα χέρια μου ψηλά

και τα μάτια σκεπασμένα,

μέτραγα σιγά σιγά

αρχινώντας απ᾽ το ένα...

Τ´ άλλα τρέχαν σιωπηλά

μιά κρυψώνα για να βρούνε,

κι όταν έλθει η στιγμή

από μέσα της να βγούνε.

...Οκτώ , εννέα, δέκα,

φτου και βγαίνω,

κρυμμένος, άκρυφτος

παράπονο να μην έχει!

Την μάννα μου φυλάγω

και το ψάξιμο θ᾽αρχίσω,

μέσ᾽ στης νύχτας το σκοτάδι

έναν έναν τους βρω,

και στον τοίχο να τους φτύσω.

Σταμάτης Στεφανάκης

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥ

Το όνειρό μου το παλιό

θέλω να εκπληρώσω

και όσο να είναι το τίμημα

θα πάω να το δώσω.

Πρίν φύγω από την ζωή

τα μάτια μου πρίν κλείσω

στ᾽ όμορφο χωριουδάκι μου

και πάλι να γυρίσω.

Θέλω του κόσμου την βοή

πίσω μου να αφήσω,

και το τροχάδην της ζωής

για να το σταματήσω.

Ένα σπιτάκι φτωχικό

θάλασσα ν᾽ αγναντεύω,

και μιά βαρκούλα στον γυαλό

να βγαίνω να ψαρεύω.

Θέλω ένα σπιτάκι εξοχικό

με εύφορους μπαξέδες,

να είναι γεμάτο γιασεμιά,

πανσέδες, μενεξέδες.

Ένα σπιτάκι μοναχικό,

να είναι διάπλατα ανοιχτό

τον σχοίνο να μυρίζω,

και τα καράβια να θωρώ

το βλέμμα σαν γυρίζω.

Θέλω κοτούλες στην αυλή

κοκόρι να λαλάει,

κι᾽ένα πουλάκι στο κλουβί

γλυκά να κελαϊδάει.

Της κουκουβάγιας η φωνή

να είναι νανούρισμά μου,

της πέρδικας κακάρισμα

να είναι το ξύπνημά μου.

Σταμάτης Στεφανάκης

Η ΠΡΟΟΔΟΣ ΑΠΟΦΑΝΘΗ

Η ΠΡΟΟΔΟΣ ΑΠΟΦΑΝΘΗ

Μέσ´την μέση στο χωριό

σ´ένα λόφο υψηλό,

ενας Πύργος χαλασμένος

απο τα παλιά χτυσμένος.

Πίσω του έχει το βουνό

και μπροστά του τον γιαλό.

Ο αέρας τον χαϊδεύει

κι´όλα τα παιδιά μαζεύει.

Τ´άστρα τους για να πετάξουν

ως τον ουρανό να φθάσουν.

Έφτιαξα κι´εγώ έναν αετό

με καλαμένιο σκελετό.

Του έβαλα φούντες και ουρά

με χρώματα φανταχτερά,

πείρα κι´ενα κουβάρι σπάγο

και στον πύργο τον επάγω.

Ένας φίλος απο πέρα

πείγε μου έδωσε αέρα,

και καλούμα στην καλούμα

έφθασε στον ουρανό,

κι´εωρείτο εκεί πάνω

σαν αστέρι φωτινό.

Η πρόοδος αποφάνθη

και ο Πύργος μας εχάθει

οτι μας είχε αφίσει ο σισμός

το πείρε ο πολιτισμός.

Σταμάτης Στεφανάκης

Το κοντροκύλι μου

ΤΟ ΚΟΝΤΡΟΚΥΛΙ ΜΟΥ

Θέλω δυό λόγια να σας πω

αγαπητοί μου φίλοι,

για το παιδικό παιχνίδι μου

το λατρευτό μου κοντροκύλι.

Με κατσούνα σιδερένια

κι´ένα τσέρκι από ατσάλι,

με ξυπόλυτα τα πόδια

χωρίς κράνος στο κεφάλι,

σαν τρελός τρέχω στους δρόμους,

δεν φοβάμαι αστυνόμους,

όπου θέλω το φρενάρω

κι´όπου να είναι το παρκάρω,

πάω πίσω πάω εμπρός

είμαι τέλειος οδηγός,

πάντα με ένα χέρι οδηγάω,

μέσα απ´ τα στενά περνάω.

Τι κρίμα που δεν έχει

ούτε κάθισμα ούτε πόρτα

να σας πήγαινα μιά βόλτα,

όχι μόνο να το δοκιμάσετε

αλλά και για να το θαυμάσετε!

Σταμάτης Στεφανάκης

Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ

Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ

Ένα χαμόγελο φωτεινό,

ένα βλέμμα μακρινό,

μ᾽ έκαναν να την αγαπήσω

και γι᾽αύτήν να ξενυχτήσω.

Τα μάτια της από κοντά

ποτέ μου δεν αντίκρισα,

τα γελαστά τα χείλη της,

ποτέ μου δεν τα φίλησα.

Ήταν μια σκιά σε παραθύρι,

στα όνειρα μου νεράκι στο ποτήρι,

του νου μου ολόλαμπρο φεγγάρι,

στην καρδιά μου κλειστό μαργαριτάρι.

Νύχτες στο φως του καντηλιού,

της έγραφα στο άψυχο χαρτί,

αυτά που ήθελα στ᾽αυτί για να της πω,

κι αυτή μου έστελνε γραφή, μ᾽ένα μεγάλο σαγαπώ.

Όμως η μοίρα όρισε

στην ξενιτιά να φθάσω,

τους δρόμους μας τους χώρισε,

μήπως και  την ξεχάσω.

Σταμάτης Στεφανάκης

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΣΑ

Μιά ιστορία θα σας πω

δεν είναι παραμύθι,

η μάνα μου την έζησε

και μου την διηγηθεί.

Πείνα μεγάλη έπεσε,

ο κόσμος κινδυνεύει,

πέρα στου δρόμου την γωνιά

χάρος παραμονεύει.

Χωρίς φεγγάρι, νύχτες σκοτεινές,

οι βάρκες ξεκινάνε,

γεμάτες γυναικόπαιδα

για τον Τσεσμέ να πάνε.

Από εκεί, άλλοι πηγαίναν Αίγυπτο,

άλλοι στης ανατολής την Αβησσυνία,

άλλοι για Κύπρο τράβαγαν

μέσα σε τρικυμία.

Στ᾽αμπάρια ενός σαπιοκάϊκου,

μας πέταξαν σαν τσουβάλι,

είπαν, δυό μέρες ταξίδι ήτανε,

χρειάζονταν υπομονή μεγάλη.

Οι μέρες πέρναγαν μιά μιά,

στεριά δεν αντικρίζανε,

τα τρόφιμα τελείωσαν

τα γόνατα λυγίζανε.

Όσα κι αν είχαμε λεφτά,

ακόμα, και του γάμου μας της βέρες,

τα δώσαμε στους δουλέμπορους

να μας δώσουν φαγητό, για δυό ακόμα μέρες.

Δεν άντεξε όμως το μωρό

στον αιώνα των έντεκα ημερών,

νεκρό, στην θάλασσα το ρίξαμε,

ο αδελφός σου, ήταν μόνο έξι μηνών!

Σταμάτης Στεφανάκης

ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΞΕΝΙΤΙΑ

ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΞΕΝΙΤΙΑ

Σαράντα χρόνια ξενιτιά

μα κάτω δεν το βάζω,

η γλώσσα μου μπερδεύεται

βιβλία δεν διαβάζω.

Τα μαγειριά μου φάγανε

τα νιάτα, το κορμί μου,

μα τίποτα δεν άλλαξε

την Ελληνική ψυχή μου.

Δυό ξένες γλώσσες έμαθα

για να συνεννοούμαι,

αλλά με τα παιδιά, τα εγγόνια μου,

μόνο... Ελληνικά μιλούμε.

Ξέρω ανθρώπους δύστυχους

που Γολγοθά διαβαίνουν,

να τους μιλάνε τα παιδιά

να μην καταλαβαίνουν.

Την γλώσσα μας την πλούσια

που έχει χιλιάδες λέξεις,

στην ξενιτιά όταν βρεθείς

τριακόσιες θα διαλέξεις.

Θέλω, αλλά μου είναι δύσκολο

ποιήματα να γράψω,

δεν βρίσκω λέξεις να εκφρασθώ,

μου έρχεται να κλάψω.

Σταμάτης Στεφανάκης

Ο Συνταξιούχος Αμερικάνος

῟῟῟ Ο ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ῟῟῟

Ο Γιώργης έφυγε μικρός

στην Αμερική να πάει,

μέσα στου σιδήρου τα εργοστάσια

τα νιάτα του να φάει.

Τα πόδια δεν τον άντεχαν

δύσκολα περπατούσε,

την σύνταξή του απέκτησε

μπαστούνι εκρατούσε.

Στο χωριό είχε τον καημό

και πάλι να βρεθεί,

ίσως και γυναίκα να εύρισκε

να την στεφανωθεί.

Όλα του πήγανε καλά,

όπως τα είχε φαντασθεί, όμορφα και ωραία,

τους φίλους βρήκε τους παλιούς

και έκανε παρέα.

Μιά μέρα εκεί στον καφενέ που έπιναν τον καφέ τους

ο Γιώργης έριξε μιά δυνατή... κι᾽ ο τόπος όλος μύρισε,

κάποιος από την παρέα σηκώθηκε όρθιος και λέει δυνατά,

Εεε... βούδι πήγε στην Αμερική και βούδι ξαναγύρισε!

Σταμάτης Στεφανάκης

Χαμένη Αγάπη

ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ

Σε μία μικρή και όμορφη ταβέρνα

Μία χαμένη αγάπη θυμάμαι και δακρύζω,

μαζί με την γλυκιά κιθαρίτσα, τραγούδι,

που αγαπούσαμε κι᾽ δυό, το σιγοψιθυρίζω.

Κοντά μου στο άδειο τραπέζι

την θέση σου παίρνει μια ξανθιά κοντεσίνα

που παρηγοριά προσπαθεί να μου δώσει

η γλυκιά, η τρελή, η ρετσίνα.

Ξαφνικά η ξανθούλα με πέρνει

με βήμα αργό, στο μουράγιο,

στην ταβέρνα από κάτω, με φέρνει,

και στο αυτή μου ψιθυρίζει, κουράγιο.

Της θάλασσας χτυπάει το κύμα στα βράχια

και γίνετε σύννεφο άσπρο,

κι᾽εκεί μέσα, προβάλει το δικό σου το σώμα,

που μοιάζει ολόλαμπρο άστρο.

Τα χέρια μου απλώνω

κι᾽εσύ τα δικά σου,

σε σφίγγω στην άδεια αγκαλιά μου

και σε γεμίζω με χίλια φιλιά μου.

Μα τι έπαθες;

γιατί δεν μου μιλάς;

γιατί την θάλασσα

βαθιά κοιτάς;

Έφυγες!

μαζί σου και η ξανθούλα έχει φύγει,

τώρα κατάλαβα πως ήμουν μεθυσμένος,

και της μοναξιάς η λύπη με τυλίγει.

Σταμάτης Στεφανάκης            

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Στην βεράντα στο Αιγαίο
που έχει η Καλλιμασιά,
καθόμουνα σ᾽ ένα παγκάκι
μιά αυγουστιάτικη βραδιά,
κι᾽ απολάμβανα την θέα
στις νυχτιάς την σιγαλιά.

Έξαφνα στον ορίζοντα,
ένα κόκκινο φώς διά μαγείας,
άρχισε να ξεπροβάλει
απο τα βάθη της Τουρκίας.

Μία κατακόκκινη πανσέληνος
ανέβαινε ένα- ένα τα σκαλιά στον ουρανό,
κι η θάλασσα έγινε καθρέπτης,
να του δείξει το πόσο είνε φωτεινό.

Μά εκείνο εζαλίστει, εθαμβώθει,
από των ανθρώπων την χαρά,
από του Αυγουστιάτικου
του φεγγαριού την φήμη,
και μέχρι να φθάσει Καταράχτη, άλαξε χρώμα,
κι᾽ έβαψε θάλασσα και γή με ασήμι!

Στάμος Στεφανάκης

ΟΜΗΡΟΣ

*** ΟΜΗΡΟΣ ***

Ένα λεωφορείο έφευγε

με λίγους φιλάθλους κι῾ έντεκα παλικάρια,

μπάλα να πάν να παίξουνε

μέσα εις τα Μεζάρια.

Του γυμνασίου τα περισσότερα

μικρά ήταν παιδιά,

μα σαν λιοντάρια παίζανε

με πάθος και καρδιά.

Προπονητή δεν είχανε

προπόνησή να κάνουν,

μα ξέραν μέσ῾ τα γήπεδα

την νίκη πώς να πάρουν.

Η Χίος όλη έτρεμε

εις το αντίκρισμα τους

και όλοι υποκλίνονταν

μπρος στην παλικαριά τους.

Όμηρο την λέγανε

εκείνη την ομάδα,

πού στα παιδικά τα μάτια μου,

ήταν η καλύτερη σε όλη την Ελλάδα!

Σταμάτης Στεφανάκης

ΤΡΑΧΑΝΑΣ

ΤΡΑΧΑΝΑΣ

Το είπα και το ξαναλέγω

και θα σας το πω ξανά,

τέτοια σούπα δεν υπάρχει

σαν τον τραχανά.

Όλοι ξέρουν και τον φτιάχνουν

μέσα σε όλη την Ελλάδα,

μα σαν τον τραχανά τις Χίου

τέτοιο πράγμα δεν ξανάδα.

Λένε πως το τραχανοχόρταρο

είνε το μυστικό,

φθάνει μιά σούπα τραχανά

να χορτάσει... νηστικό.

Στάμος Στεφανάκης