Ο ΚΡΥΦΤΟΣ
Στο ντουβάρι το χτιστό
από πέτρα κι από χώμα,
παίζαμε παιδιά κρυφτό
στης νυχτιάς το μαύρο χρώμα.
Με τα χέρια μου ψηλά
και τα μάτια σκεπασμένα,
μέτραγα σιγά σιγά
αρχινώντας απ᾽ το ένα...
Τ´ άλλα τρέχαν σιωπηλά
μιά κρυψώνα για να βρούνε,
κι όταν έλθει η στιγμή
από μέσα της να βγούνε.
...Οκτώ , εννέα, δέκα,
φτου και βγαίνω,
κρυμμένος, άκρυφτος
παράπονο να μην έχει!
Την μάννα μου φυλάγω
και το ψάξιμο θ᾽αρχίσω,
μέσ᾽ στης νύχτας το σκοτάδι
έναν έναν τους βρω,
και στον τοίχο να τους φτύσω.
Σταμάτης Στεφανάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου