Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ
Ένα χαμόγελο φωτεινό,
ένα βλέμμα μακρινό,
μ᾽ έκαναν να την αγαπήσω
και γι᾽αύτήν να ξενυχτήσω.
Τα μάτια της από κοντά
ποτέ μου δεν αντίκρισα,
τα γελαστά τα χείλη της,
ποτέ μου δεν τα φίλησα.
Ήταν μια σκιά σε παραθύρι,
στα όνειρα μου νεράκι στο ποτήρι,
του νου μου ολόλαμπρο φεγγάρι,
στην καρδιά μου κλειστό μαργαριτάρι.
Νύχτες στο φως του καντηλιού,
της έγραφα στο άψυχο χαρτί,
αυτά που ήθελα στ᾽αυτί για να της πω,
κι αυτή μου έστελνε γραφή, μ᾽ένα μεγάλο σαγαπώ.
Όμως η μοίρα όρισε
στην ξενιτιά να φθάσω,
τους δρόμους μας τους χώρισε,
μήπως και την ξεχάσω.
Σταμάτης Στεφανάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου